به گزارش مجله خبری نگار، ۸ سال پیش، خودش زالزالک و نارون را در خاک نشانده بود؛ آن زمان آنها ۶ سال بیشتر نداشتند. امیر از این خاطره ناگاه چنان به شور و شوق میآید که دست از کار میکشد و پیگیر یادآوری آن میشود. آن روز مثل حالا اواخر زمستان بود و جایی حوالی محله سبو بزرگ لواسان که پیش از آن حتی نامش را هم نشنیده بود. اصلا او که در جنوبغربی تهران، رباطکریم ساکن و شاغل بود، کجا و به خاک افشاندن زالزالک و نارون در شمالشرقی تهران، اطراف و اکناف لتیان و لواسان، کجا؟ همچنان، بیخ و بن این خاطره خوش را زیر و رو میکند. برگه سند و گواهی تولد را به یاد میآورد: «یک اصله نهال زالزالک و یک اصله نهال نارون به شماره زایش ۲۵۱۰ میان خاک رویشگاه جنگل لتیان با نام امیر دادگر برای دومین سال آسمانی شدن پدر (حاج عباس دادگر) جای گرفت.» کمی دورتر از زالزالک و نارون امیر، زنی با نام منیر تقوی نذر سلامتی دختر خردسالش، نهالهای بلوط و زیتون کاشته بود. باز هم دورتر، سوگل رجبی، ریشههای ظریف سرو و کاجی ترد و لطیف را برای یادبود مامان عطیه و بابا علی به خاک فرو برده بود و همینطور، دور و دورتر، ساقه به ساقه، کادو نهالهایی دیگر با پلاک اختصاصی (سند، گواهی، شناسنامه یا تمدید سرپرستی) و متناسب با زیستبوم جنگل در حال توسعه لتیان، قد کشیدهاند. چندی است کاشت و داشت کادو نهالها با قیمتهای چند صد هزار تا چند ده میلیون تومانی با امکانات گوناگون در رویشگاههای متنوع به روالی پرطرفدار تبدیل شده است.