واقعیّت سیاست و انتخابات در ایران و نتایج آن در طول ۴۰ سال گذشته به نحوی است که در برهههایی از مرز دموکراسی هم عبور کرده و به بیانی نسبتاً مطایبهآمیز، به آنارشی هم تنه زده است. اکثر روسایجمهور انتخاب شده در این ۴۰ سال، از بنیصدر به عنوان رئیسجمهور اول تا حجتالاسلام روحانی رئیسجمهور فعلی، در حداکثر اختلافنظر و دیدگاه با یکدیگر بودهاند و برخی از آنها در مقام عمل و نیز در برهه رقابتهای انتخابات دیدگاهها و نظرات رادیکالی نسبت به یکدیگر و همچنین چارچوبهای انقلاب اسلامی ۵۷ داشتهاند؛ به نحوی که اولین رئیسجمهور هماینک در فرانسه نشسته و اپوزیسیون جمهوری اسلامی است و آخرین آنها هم در رقابتهای سال ۹۶ رادیکالیسم را به جایی رساند که از سخنان او اینگونه برداشت میشد که برخی مقامات جمهوری اسلامی (ناظر به رقبای آقای روحانی در آن انتخابات) در ۳۸ سال پیش از آن فقط اعدام و زندان بلد بودهاند! درباره انتخابات مجلس هم وضعیت به همین شکل است؛ اکثریت مطلق مجالس پس از انقلاب در اختلاف حداکثری گفتمانی با دوره قبلی خود شکل گرفتهاند.