به گزارش مجله خبری نگار، سینما بیش از آن که امکانی برای ساخت و انتقال معنا باشد، به وسیلهای برای شهرت و محبوبیت فیلمساز، بازیگر یا هر فردی که به این واسطه میتواند دامنه معروفیت خود را فراتر از حلقه آشنایان و نزدیکان ببرد تبدیل شده است. بهاینترتیب، ماهیت سینما بهعنوان رسانهای که تصویر را در جایگاه گرامر و زبان اصلی خود قرار داده فراتر از حد تصور ما، بهویژه در این دوره و زمانه است. پیشتر وقتی میخواستیم سرگرم شویم، شالوکلاه میکردیم و بههمراه دوستان، آشنایان و حتی اعضای خانواده به سمت سالن سینما میرفتیم، چون انتخاب دیگری که بتواند ضمن حفظ حریم افراد، عرفی به نظر برسد و با موازین قانونی منافاتی نداشته باشد اگر نگوییم نایاب، کمیاب بود. در حال حاضر، اما قضیه فرق میکند و هرکس با یک گوشی موبایل ساده میتواند رسانه خود را داشته باشد و با آن هم به شهرت دست یابد و هم اگر خیلی سرش به تنش بیرزد تولید معنا کند. شکل حاد و بیمارگونه سینمای خانگی و شخصی را باید در میان سلبریتیها و شهرههای فراری نظیر «اشکان خطیبی» جستوجو کرد.