دولت با سادهسازی مقررات، تثبیت اقتصاد و ارائه مشوقهای هدفمند، میتواند انگیزه سرمایهگذاران داخلی را افزایش دهد و مسیر ورود سرمایهها به تولید را هموار کند
جوان آنلاین: «هر ایرانی، یک سرمایهگذار بالقوه است.» این را محمد حسینی، کارآفرین ۳۲ سالهای میگوید که با فروش خودروی شخصیاش، کارگاهی راهاندازی کرده و حالا برای ۲۰نفر اشتغال ایجاد کرده است. در روزهایی که اقتصاد کشور زیر فشار تحریم و نوسان ارز نفس میکشد، سرمایهگذاری داخلی میتواند حکم خونی تازه در رگهای تولید ملی را داشته باشد، اما این سرمایههای پراکنده از پساندازهای خرد تا داراییهای کلان، چگونه میتوانند به چرخه تولید راه یابند؟ گفتوگو با فعالان اقتصادی نشان میدهد که اعتماد به سیاستگذاریها، حذف بروکراسی و ارائه مشوقهای هدفمند، رمز گشودن این گره است. از مادری در کرج که با وامی خرد، کارگاه خیاطی راه انداخت تا کارآفرینانی که به جای خرید ارز، خط تولید تأسیس کردند، همه یک پیام واحد دارند: ما میتوانیم. آمارها هم مؤید این امیدند. فقط در سال گذشته، سرمایهگذاری داخلی در بخش صنعت، ۱۵۰ هزار فرصت شغلی ایجاد کرده است. با این حال، راه پیشرو نیازمند عزم، تدبیر و سیاستگذاری بلندمدت است.
اقتصاد ایران طی سالهای اخیر با چالشهای پیچیدهای از جمله تحریمهای خارجی، نرخ تورم بالا و نوسانات ارزی مداوم روبهرو بوده است. در این شرایط، سرمایهگذاری داخلی بهعنوان یک راهکار بومی، کمریسک و پایدار، بیش از پیش اهمیت یافته است، اما چطور میتوان اعتماد مردم و بخش خصوصی را برای ورود سرمایه به چرخه تولید جلب کرد؟
اعتماد، پیشران سرمایهگذاری
محمد حسینی، کارآفرین جوان و بنیانگذار یک کارگاه کوچک معتقد است «اعتمادسازی» قلب تپنده هر برنامه اقتصادی است. او تجربه خود را اینگونه روایت میکند: «سه سال پیش با فروش ماشینم و وامی کمبهره، کارگاهی راه انداختم. چیزی که من را به آینده امیدوار کرد، ثبات نسبی در سیاستها و تسهیلات هدفمند بود. اگر مردم مطمئن باشند که قوانین اقتصادی پایدار و حمایت دولتی واقعی است، قطعاً سرمایهشان را بهجای بازارهای غیرمولد، وارد تولید خواهند کرد.» او تجربه کشورهای موفقی را مثال میزند که با شفافیت قوانین و کاهش ریسک اقتصادی، سرمایههای داخلی را به موتور توسعه تبدیل کردند.