شعار «تولید، محور توسعه» تا زمانی که با اصلاحات ساختاری، تثبیت اقتصادی و اعتمادسازی همراه نباشد، در حد وعده باقی میماند. اراده سیاسی، هماهنگی نهادی و برنامهریزی بلندمدت، لازمه تبدیل نقدینگی سرگردان به پیشران رشد اقتصادی پایدار است. شعار کافی نیست، زمان عمل فرا رسیده است
جوان آنلاین: نقدینگی، اگرچه در ذات خود میتواند موتور محرک اقتصاد باشد، اما در اقتصاد بیبرنامه، بیشتر شبیه به سیلابی میماند که بهجای آبیاری زمینهای تولید، خانههای مردم را زیر آب میبرد. امروز در کشورمان، این سیلاب از مرز ۸ هزار هزار میلیاردتومان گذشته و هر روز بر حجمش افزوده میشود، اما جهت ندارد، مقصد ندارد، فقط میچرخد و میبلعد. سرمایههایی که میتوانستند در کارخانهها، پروژههای صنعتی، زیرساختها و نوآوریها بهکار گرفته شوند، اکنون در صف خرید دلار، طلا، زمین و ساختمان قفل شدهاند. سوداگران از این وضعیت سود میبرند، اما تولیدکنندگان واقعی، زیر فشار هزینهها و بیمهری سیاستگذاران، نفس میکشند. آنچه بیش از اعداد و نمودارها اهمیت دارد، این است: چرا نقدینگی که میتواند ستون اقتصاد باشد، به تهدیدی جدی برای معیشت مردم تبدیل شده؟ اگر نقدینگی به مسیر درستی هدایت نشود، نهتنها از ظرفیتهای بالقوه کشور بهرهبرداری نمیشود، بلکه باید منتظر تورمهای مهارناپذیر و رکودهای عمیقتر بود.
اشاره
در دیدار روزسهشنبه هفتهگذشته رهبر حکیم انقلاب اسلامی با جمعی از مدیران کشور، نقشهای راهبردی برای رسیدن به اقتصاد مقاومتی و توسعه پایدار کشور ترسیم شد. این نقشه راه، شامل ۱۰محور کلیدی است، از کنترل نقدینگی و اصلاح الگوی مصرف انرژی تا رفع موانع سرمایهگذاری و گسترش روابط اقتصادی با همسایگان. این راهبردها نهتنها برای عبور از چالشهای اقتصادی فعلی ضروریاند، بلکه زمینهساز تحقق شعار سال ۱۴۰۴ یعنی «سرمایهگذاری برای تولید» نیز خواهند بود. در سلسله گزارشهای پیشرو، هر یک از این محورها بهطور جداگانه بررسی و تحلیل خواهند شد. این چهارمین گزارش، بر یکی از بنیادیترین این محورها یعنی، هدایت سرمایهها و نقدینگی به سمت تولید تمرکز دارد.