ماجرای «ظرفیت نداریم» بهانهای کهنه است. تنها کافی است حرف پرداخت شهریه مطرح شود تا همان مدرسهای که ظرفیت نداشت، ناگهان جا برای ثبتنام پیدا کند!
جوان آنلاین: «اگر پول ندهی، بچهات ثبتنام نمیشود»، «اگر توان پرداخت شهریه را نداری، برو مدرسه دیگری پیدا کن!» این جمله را برخی از والدین در صف شلوغ مدارس میشنوند. نه از مدرسهای غیردولتی و نه از آموزشگاهی خصوصی، بلکه از کارکنان یک مدرسه دولتی که قانوناً نباید هیچوجهی را مطالبه کنند.
امسال هم مثل هر سال، خانوادهها هنگام ثبتنام فرزندشان در مدرسه با درخواست شهریه مواجه میشوند. درخواستی که غیرقانونی است، اما زیر سایه وعدههای بیعمل مسئولان، بهراحتی انجام میشود! متأسفانه آموزشی که باید رایگان باشد، نهتنها رایگان نیست، بلکه گاه با پرداختهای میلیونی و کارشکنیهایی همراه است که خانوادهها را به ستوه آوردهاست. در کف مدارس، جایی که باید عدالت و فرصت برابر جاری باشد، شاهد تضاد تلخی هستیم؛ خانوادههایی که مجبورند برای ثبتنام فرزندانشان راهی پر از پیچ و خم و هزینه را طی کنند. آنها باید پولی را بپردازند که قانون، صراحتاً آن را ممنوع کرده و در مقابل، نهادهایی که مسئولیت پاسخگویی دارند، یا سکوت میکنند، یا با چند جمله کلیشهای مثل «نباید شهریه گرفته شود» و «این کار غیرقانونی است»، شانه از مسئولیت خالی میکنند. در این بین، ماجرای «ظرفیت نداریم» هم بهانهای تکراری است، اما تنها کافی است پیشنهاد پرداخت وجه داده شود تا همان مدرسهای که ظرفیت نداشت، ناگهان جایی برای دانشآموز پیدا کند!
رؤیای رایگان بودن آموزش
اصل ۳۰ قانون اساسی، بهروشنی وظیفه دولت را مشخص کردهاست، اینکه آموزش برای همه دانشآموزان تا پایان دوره متوسطه رایگان باشد. حقی که نه فقط در حرف، بلکه باید در عمل هم تضمین شود، اما آیا واقعاً همینطور است؟ پاسخ این سؤال روشن است؛ نه!