برای بیش از سه میلیارد سال نخست عمر زمین، اقیانوسها تنها میزبان میکروبهای تکسلولی بودند که با سرعتی آهسته و بیوشیمیایی به زندگی خود ادامه میدادند — حیاتی ابتدایی، اما فاقد پیچیدگی.
به گزارش مجله خبری نگار،در آن زمان، زمین فاقد فسفر کافی بود — مادهای حیاتی که هر سلول برای ساخت DNA، پایداری غشای سلولی و تبادل انرژی (ATP) به آن نیاز دارد. رودخانهها تنها مقدار اندکی فسفر را به دریاها میرساندند، که باعث محدود شدن اندازه موجودات زنده و جلوگیری از آزمایشهای تکاملی در زمینهی رشد اندامها میشد.