وامهای ودیعه اگرچه فشار اجاره را موقتاً کاهش میدهند، اما راهحل پایدار برای بحران مسکن نیستند و تنها با فعالسازی ظرفیت انبوهسازان و حمایت از ساخت میتوان به درمان این زخم اقتصادی پرداخت
جوان آنلاین: حل بحران مسکن، نسخه فوری نمیپذیرد، در حالی که افزایش بیسابقه اجارهبها در سالهای اخیر فشار سنگینی را بر دوش خانوارها بهویژه دهکهای پایین وارد کرده، دولت با ارائه وام ودیعه تلاش دارد بخشی از این بار را سبک کند، اما این پرسش اساسی مطرح است: آیا پرداخت مبالغی، چون ۴۰۰ میلیون تومان برای دهکهای یک تا سه و ۳۰۰ میلیون تومان برای دهکهای دیگر آن هم در قالب وام میتواند جایگزین تولید انبوه مسکن شود؟ محمدرضا رضایی کوچی، رئیس کمیسیون عمران مجلس، صراحتاً میگوید این ارقام بیشتر «مُسَکن» هستند تا درمان. به باور کارشناسان، تسهیلگری در ساختوساز، کاهش هزینه تولید مسکن و تقویت مشارکت بخش خصوصی راههایی است که دولت باید با جدیت در پیش گیرد. راهکار واقعی نه در پرداخت وام، بلکه در تولید مستمر و هدفمند مسکن برای دهکهای مختلف است.
محمدرضا رضایی کوچی، رئیس کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی در اظهارات اخیر خود به موضوع ودیعه مسکن پرداخته و جزئیات جدیدی از سیاستهای حمایتی دولت ارائه کرده است. براساس این اظهارات، دهکهای درآمدی یک تا سه که از آسیبپذیرترین گروههای جامعه هستند، وام ودیعه مسکن ۴۰۰ میلیون تومانی دریافت خواهند کرد. برای دهکهای بالاتر نیز وام ۳۰۰ میلیون تومانی در نظر گرفته شده که این سیاست با هدف کاهش فشار مالی بر مستأجران و حمایت از اقشار کمدرآمد طراحی شده است.
با این حال، رضاییکوچی به صراحت اعلام کرده که این ارقام با توجه به قیمتهای کنونی بازار مسکن، راهحلی موقتی هستند. در شهری مانند تهران، جایی که اجارهبهای یک واحد مسکونی کوچک میتواند چندین برابر این مبالغ باشد، ودیعه مسکن تنها بخشی از نیازهای مالی مستأجران را پوشش میدهد. این واقعیت نشاندهنده عمق بحران مسکن در ایران است، جایی که فاصله بین درآمد خانوارها و هزینههای مسکن روزبهروز افزایش مییابد.
محدودیتهای ودیعه مسکن در برابر واقعیت بازار