احمدپور در نخستین دوره «جایزه معلم» نیز به عنوان معلم برگزیده انتخاب شد، جایزهای که این روزها و در آستانه برگزاری سومین دوره آن، بیش از پیش اهمیت و جایگاهش در جامعه آموزشی کشور به چشم میآید. او در طول خدمت خود، نهتنها دغدغه آموزش داشته، بلکه کوشیده فراتر از مدرسه، گرهی از مشکلات شاگردان و اهالی روستا باز کند و امید را به زندگی آنها بیاورد. «جوان» در گفتوگویی صمیمی با این معلم، مسیر پرچالش شغلیاش را مرور کرده و درباره دغدغهها و مشکلات نظام آموزشی کشور، با او به گفتوگو نشسته است.
جوان آنلاین: در دل روستای مرزی و عشایری گلاز، در شهرستان اشنویه آذربایجان غربی، مردی زندگی میکند که بیش از ۲۰ سال از عمرش را وقف آموزش کردهاست. آرام احمدپور، متولد ۱۳۶۰ و دارای کارشناسی ارشد تاریخ، معلمی است که حضورش تنها به کلاس درس محدود نمیشود، او در زندگی روزمره شاگردان و اهالی روستا نیز نقشی پررنگ و اثرگذار داشته و حتی در زمینه تاریخ شفاهی مردم منطقه کارهایی انجام دادهاست. در منطقهای که روزگاری تحصیل چندان جدی گرفته نمیشد، این معلم توانمند با پشتکار و عشق توانسته نگاه اجتماعی مردم را تغییر دهد و دانشآموزان بسیاری را دوباره به چرخه تعلیموتربیت بازگرداند. برای او، معلمی یک شغل نیست، بلکه رسالتی است که ریشه در خاطرات شیرین دوران کودکی دارد.
احمدپور در نخستین دوره «جایزه معلم» نیز به عنوان معلم برگزیده انتخاب شد، جایزهای که این روزها و در آستانه برگزاری سومین دوره آن، بیش از پیش اهمیت و جایگاهش در جامعه آموزشی کشور به چشم میآید. او در طول خدمت خود، نهتنها دغدغه آموزش داشته، بلکه کوشیده فراتر از مدرسه، گرهی از مشکلات شاگردان و اهالی روستا باز کند و امید را به زندگی آنها بیاورد. «جوان» در گفتوگویی صمیمی با این معلم، مسیر پرچالش شغلیاش را مرور کرده و درباره دغدغهها و مشکلات نظام آموزشی کشور، با او به گفتوگو نشسته است.
بسیاری از معلمان از مشکلات معیشتی، کمبود امکانات و بیتوجهیها گلایه دارند و رسانهها نیز گاهبهگاه این مسائل را بازتاب میدهند. با این حال، وقتی میبینیم شما (و معلمانی، چون شما) با وجود همه سختیها، با انگیزه و پشتکار در کلاس حاضر میشوید و با دلسوزی به دانشآموزان توجه میکنید، این پرسش پیش میآید که چه چیزی باعث شده با وجود تمام چالشها، همچنان عاشقانه در مسیر معلمی بمانید؟
از همان سالهای کودکی، معلم شدن برای من یک رؤیا بود، رؤیایی که ریشه در خاطرات شیرین دوران ابتدایی دارد. معلم کلاس اول ما، (آقای اسماعیل قادری)، تأثیرگذارترین فرد زندگی من بودند. هنوز هم یادم هست که هر سال در روز معلم به دیدارشان میرفتم و برایم بسیار محترم بودند. ایشان الگویی بودند که در ذهن من تصویری روشن از معلمی ساختند، تصویری سرشار از عشق، فداکاری و انسانیت.