وقتی مدرسه کم است، آینده هم لنگ میزند. در جایی که هنوز کلاسهایی با سقفهای فرسوده و نیمکتهای خالی از امید نفس میکشند
جوان آنلاین: وقتی مدرسه کم است، آینده هم لنگ میزند. در جایی که هنوز کلاسهایی با سقفهای فرسوده و نیمکتهای خالی از امید نفس میکشند، بار ساختن فردا بر شانه کسانی افتاده که نامشان در تابلوی ادارات نیست؛ خیرینی که بیصدا آمدهاند تا کم و کاستیهای موجود را پر کنند. بیتردید مدرسهسازی برای آنها یک انتخاب ساده نیست، تصمیمی است برخاسته از دیدن دردها، از فهمیدن اینکه اگر امروز کلاسی ساخته نشود، فردا، فرصتی از دست میرود. آنها تنها دست به جیبهایشان نمیبرند بلکه دل به میدان میآورند، آنهم برای کودکان و نوجوانانی که شاید هرگز نامشان را ندانند، اما آیندهشان را با کمک آنها بهتر و بهتر میسازند.
روز گذشته همه دلها و دستانی که بینام و نشان در مسیر مدرسهسازی قدم گذاشتهاند، در یک مکان دور هم جمع شدند، در همایش ملی خیرین مدرسهساز. همایشی که البته یک جلسه رسمی نبود، بلکه محلی برای تجلی همدلی، وفاداری و ایمان به آینده بود. در این همایش، هر نگاه، هر لبخند و هر دست فشرده، روایتگر یک حقیقت شد، اینکه وقتی مردم پای کار میآیند، هیچ کاستی نمیتواند مانع پیشرفت آموزش شود.
قدرتی در خدمت مردم
بدون شک وقتی سخن از مدرسهسازی به میان میآید، پای اعداد و آمار در میان نیست، پای باور، فداکاری و امیدی است که آینده فرزندان این مرز و بوم را رقم میزند. روز گذشته مسعود پزشکیان در همایش ملی تکریم خیرین مدرسهساز کشور، با قدردانی از نقشآفرینی خیرین در مسیر تحقق عدالت آموزشی، مشارکت مردمی را موتور اصلی حل مسائل کشور دانست و گفت: «ما قدرت و توان شما را باور داریم. اگر خالصانه در خدمت مردم باشیم، مردم هم از هیچ کمکی دریغ نخواهند کرد.»