گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی* یادم هست حدود 3 سال پیش بود که تازه دولت جدید با شعار تدبیر و امید دل عده ای را گرم کرده بود و مدام صحبت از جامعه جهانی و دیپلماسی و مذاکره و رابطه با کشور ها می زد، عده ای هم که «تازه به دوران رسیده بودند»، می گفتند: وااای چه می شود اگر با آمریکا و پنج کشور اروپایی بنشینیم پای میز مذاکره و بخندیم و توافق کنیم و آن همه دشمنی، شعار و احساسی بازی های انقلابی را برای همیشه کنار بگذاریم و کمی عاقلانه برخورد کنیم دولت قبل که یک مشت «موجی های زمان انقلاب» بودند و هنوز در حال و هوای سال57 و در سازمان ملل به جای اینکه کاری کنند که همه تشویق و تحسینشان کنند طوری سخن از جنایات و خیانت های آمریکا و هم پیمانانش علیه ایران میگفتند که چندین کشور اروپایی و نماینده آمریکا مجلس را ترک میکرد، گویی الان اوایل انقلاب است اما حالا عده ای سر کار آمده اند که «الحمدلالله موجی نیستند» یعنی اصلا زمان جنگ و انقلاب ایران نبودند؛ بلکه در آمریکا مشغول تحصیل بودند و بسیار باسوادند و منطقی نه احساسی و افراطی.
هر چه نیروهای انقلابی داد زدند، فریاد زدند همایش برگزار کردند، التماس کردند که به پیر به پیغمبر این راه نیست چاه است ما دلواپسیم ما نگرانیم در مقابل به آنها برچسب بی سوادی و بی شناسنامه بودن و کاسب تحریم بودن میزدند و برای مردم مدام تبلیغ میکردند و وعده میدادند و جشن برگزار می کردند و خودشان از خودشان تقدیر میکردند، هرچه هم رهبری فرمود : من به این مذاکرات خوش بین نیستنم، من به آمریکا اعتماد ندارم، کلید حل مشکلات کشور در لوزان و ژنو و نیویورک نیست، چشمتان به دست دشمن نباشد که کی فلان تحریم را برمیدارد به درک، نگاه کنید ببینید خودتان چکار میتوانید بکنید؛ اما گوششان بدهکار نبود که نبود. مدام وعده مدام مذاکره مدام جشن و اما . . . بالاخره پس از 2 سال و اندی مذاکره اعلام کردند که به توافق جامع رسیدیم و اجرایی می شود و این پایانی است بر تحریم و دشمنی و آغازی است بر ورود به بازارهای جهانی و . . .