رئیسجمهور اگر بخواهد حال سفره مردم را بهبود بخشد، باید تیغ جراحی بر ساختارهای ناکارآمد تولید فرود آورد؛ موانع ریشهای نیاز به عزم ریشهای دارند
جوان آنلاین: قلب بیمار را با مُسکن درمان نمیکنند. همانطور که بیمار اقتصاد را هم نمیتوان با تزریق بستههای حمایتی مقطعی و وعدههای کوتاهمدت بهبود بخشید. اگر بناست حال سفره مردم خوب شود، چارهای نیست جز جراحی موانع عمیق و تاریخی تولید؛ جراحیای که دیگر فقط یک مطالبه کارشناسی نیست، بلکه فریادی است از عمق جامعه تولیدی کشور. کارخانهداری که میان بانک، مالیات، بیمه، گمرک و مجوز دفن میشود، دیگر به نسخههای نمایشی امید ندارد. رئیسجمهور کشورمان باید خود را در مقام یک جراح متعهد تصور کند که نه از پیچیدگی بافتهای فاسد واهمه دارد، نه از فشارهای لابیها. او باید تیغ اراده را بر ساختارهایی فرود آورد که سالهاست رانت را تولید میکنند و مانع تولید واقعیاند. این روزها دیگر جامعه منتظر سخنرانی نیست، منتظر عمل است. عمل در اصلاح قانون مالیات بر تولید، تسهیل فضای کسبوکار، قطع دست مافیای واردات و پایان دادن به مقرراتزدگی افسارگسیخته.
تولید گروگان ساختارهاست. بسیاری از کارآفرینان ایرانی با چشمان باز به سراغ سرمایهگذاری میروند، اما با دستان بسته باز میگردند. سیستم بانکی ما بهجای حمایت از تولید به بنگاهداری مشغول است و تسهیلات را با نرخهایی ارائه میدهد که نهتنها مشوق تولید نیست، بلکه ضامن شکست آن است. در کنار آن، قانونگذاری پراکنده و سیاستگذاری ناپایدار هر روز افق تولید را مبهمتر میکند. مجوزهای کسبوکار هنوز هم در لایههایی از بروکراسی گرفتارند و در عمل فعال اقتصادی باید بیشتر توان خود را صرف پیگیریهای اداری کند تا خلق ارزش.
تولید نه یارانه میخواهد نه ترحم
تولید ایرانی بهجای ترحم یا یارانه، امنیت و ثبات میخواهد. فعال اقتصادی باهوش، در صورت تضمین ثبات مقررات و دسترسی واقعی به تأمین مالی، بهتر از هر بسته حمایتی راه خود را باز میکند. آنچه نیاز امروز تولید است، حذف رویههای زائد، انضباط در مقررات مالیاتی و مبارزه عملی با مافیای واردات است. وقتی واردات کالای مشابه داخلی بدون تعرفه یا با ارز ارزان وارد میشود، کدام سرمایهگذار عاقل حاضر است در این فضا تولید کند؟ رئیسجمهور اگر واقعاً قصد درمان دارد، باید از خود شروع کند. دولت باید اول از همه جلوی رشد بیضابطه دستگاههای اداری را بگیرد؛ اصلاح بودجه شرکتهای دولتی، تعدیل هزینههای غیرضرور و پایان دادن به رانتهای انحصاری، تنها بخشی از اقدامات ضروری است. بهعلاوه او باید وزارتخانههای اقتصادی را وادار به هماهنگی کند؛ دیگر زمان تکنوازی گذشته و ارکستر اقتصادی کشور نیاز به رهبری هماهنگ و مقتدر دارد. شعار دادن کافی است، اصلاح عمیق قوانین بانکی و مالیاتی، آزمون صداقت دولت است.