گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، مرحوم سیدقطب جریانی را در یکی از کتابهایش اینگونه می نویسد که به یکی از شهرهای آمریکا رفتم و دیدم در کنار درِ یک کلیسا اطلاعیهای نصب کردهاند: «امشب یک برنامه رقص و شادی و شام سبک و موسیقی اجرا می شود!» تعجب کردم که کلیسا به چه مناسبت اینها را اعلام کرده! مینویسد: کنجکاو شدم در آن ساعتِ معین بروم ببینم چه خبر است. دیدم بله، یک سالن رقص در کنار سالن کلیساست؛ زوجهای جوان می آیند و می رقصند؛ موسیقی های محرک هم پخش میشود! افرادِ یک خرده مسنتر هم کنار نشستهاند و تماشا می کنند و از نگاه کردن لذت می برند! کشیش هم اواخر شب روی سن ظاهر شد و با رفتار خیلی آرام و ملایم رفت نور چراغها را تنظیم کرد! می گوید فردا رفتم سراغ کشیش؛ گفتم شما کشیش هستید یا کابارهدار!؟ اینجا کلیساست یا سالن رقص!؟ کشیش گفت من به این وسیله می خواهم جوانها را به کلیسا جذب کنم!
شاید این روایت مرحوم سید قطب از کلیسا بی شباهت به برنامه های به اصطلاح فرهنگی برخی کانون های امور فرهنگی دانشگاه شهید باهنر کرمان نباشد. به طور مثال سه شنبه شب در دانشگاه برنامه ای با عنوان «جشن همای رحمت» توسط کانون یاریگران امور فرهنگی برگزار می شود که اگر از کلمه «جشن» آن چشم پوشی کنیم تقریبا هیچ شباهتی به عنوانش ندارد! شاید دیدن صحنه هایی خلاف عرف، شرع و قوانین دانشگاه در جشن های منتسب به برخی کانون های امور فرهنگی مسئله غیر منتظره ای نباشد؛ اما اینکه به اسم یک برنامه مذهبی و به مناسبت ولادت مولای متقیان علی (ع) جشنی برگزار شود که نه تنها هیچ رنگ و بویی از این امام بزرگوار نداشته باشد؛ بلکه آشکارا به آموزه های این امام همام پشت پا بزند واقعیتی اسفناک است که نشان از مظلومیت امام عزیزمان در جاهایی از دانشگاه دارد! همان جاهایی که گویی تفکر انقلاب هنوز بدان جا نرسیده است! وگرنه کدام منطق قبول می کند که به مناسبت ولادت امام علی (ع) در دانشگاه عدهای برقصند و یا موسیقی زنده برگزار شود؟!