امیرعباس واسعیزاده
مهدی طارمی و علیرضا بیرانوند دو ستاره سرنوشت ساز ایران، در جام ملتهای آسیا نتوانستند انتظارات را برآورده کنند.
همه میدانیم که علیرضا بیرانوند بدون تردید یکی از بهترینهای تاریخ فوتبال ماست. دروازهبانی شش دانگ که به تنهایی عامل قهرمانی پرسپولیس در جامهای فصل قبل بود و در تیم ملی هم در سالهای اخیر نقطه اتکای روانی بازیکنان بوده است. کم نیستند کسانی که شکست سنگین مقابل انگلستان در بازی اول جام جهانی قبل را به مصدومیت و خروج بیرانوند ربط میدهند و حتماً همه این جمله را شنیدهاید که دروازهبان خوب از پدر و مادر خوب هم بهتر است. تمام دنیا در فصل تیم بستن ابتدا دروازهبان میخرند خلاصه داشتن یک دروازهبان شش دانگ از همه چیز مهمتر است.
علیرضا بیرانوند در جام ملتهای آسیا نقطه اتکای تیم ما بود. همه انتظار داشتیم او در لحظات حساس و شرایط بحرانی کار را برایمان درآورد. بیرانوند انصافاً در این تورنمنت اشتباهات کمی داشت، در همین بازی برابر قطر او سه گل خورد که برای استاندارد او بسیار زیاد است اما روی گلها مقصر نبود. بیرانوند در این تورنمنت پنالتی هم گرفت و خیلی مواقع از سطح بقیه بالاتر بود اما حقیقت این است که آن چیزی که از او توقع داشتیم، نبود. درست مثل مهدی طارمی که تنها برابر امارات دو گل زد و در بقیه تورنمنت هیچ کار مثبتی نکرد. طارمی اخراج هم شد و تیم را ۱۰ نفره کرد و در بازی برابر ژاپن غایب بود که با توجه به وزن روحی حضور او در زمین، میتوانست لطمه بزرگی به ما بزند. طارمی آنقدر ضعیف کار کرد که برای اولین بار در سالهای اخیر مسئولیت زدن پنالتیها را هم از دست داد! دیدیم که در برابر قطر علیرضا جهانبخش پشت ضربه پنالتی ایستاد و به خوبی از عهده کارش برآمد.