فراموشی رویدادهای مهم تاریخی یک آسیب است که سینما توانایی مبارزه با آن را دارد. «مزار شریف» فیلمی است با این آرمان: به یاد آوردن خونی که به ناحق ریخته شد. این مساله در کنار تصویری از ظلم بر یک ملت، فیلم را حساستر میکند.
سوره سینما – احسان زیورعالم : اگر در فضای مجازی درباره جزییات رخ داده در کنسولگری ایران در مزار شریف به سال ۱۳۷۷ جستجوی کنید، با کمال تعجب با اطلاعات اندکی مواجه خواهید بود. جز خاطرات الله داد شاهسوند و محمدرضا فرقانی درباره این فاجعه انسانی، مطلب قابل استناد خوبی در فضای مجازی – به عنوان بهترین مدیوم در دسترس برای عموم – موجود نیست. در چنین وضعیتی که حتی شما نمیتوانید اطلاعاتی جامع در سایت ویکیپدیا بیابید و خطر فراموش شدن یک حادثه تاریخی به ذهن خطور میکند، اکران فیلم «مزار شریف» به کارگردانی حسن برزیده یک اتفاق مهم است.
ساخته شدن یک فیلم درباره یک اتفاق تاریخی واکنش رایجی در سینمای جهان است. شاید اگر جنگ جهانی دوم را از تاریخ بشریت حذف کنیم، بخش عمدهای از سینمای آمریکا و اروپا و البته چند ژانر از کتابهای تاریخ سینما حذف میشد. مثال امروزی این روند نیز موجود است. در جریان حمله آمریکا به عراق، دستگاه فیلمسازی هالیوود در کمترین زمان ممکن وقایع رخ داده را در قالب فیلمهای جنگی موافق و مخالف روی پرده برده است. نمونه بارز و جذاب این سالهارقابت تاریخی کسب جایزه اسکار بهترین فیلم میان کاترین بیگلو برای فیلم Hard Locker و جیمز کامرون برای فیلم آواتار بود که در نهایت همسر سابق، شوهر سابق را در این رقابت کنار میگذارد.