در فضای رسانهای کشور که پرداختن به نوجوانان اغلب به کلیشههای سرگرمی یا آموزشهای سطحی محدود میشود، برنامه «رفیق» شبکه امید تلاش کرده است روایتی تازه از تجربه دینی و معنوی نوجوانان ارائه دهد. این برنامه، بهجای آنکه مسجد را صرفاً در مقام یک فضای عبادیِ رسمی و غیر منعطف بازنمایی کند، کوشیده تصویری زنده، گرم و ملموس از مسجد بهعنوان «خانه دوم نوجوان» بسازد. موفقیت در تحقق چنین نگاهی، پیش از هر چیز، به فهم دقیق از نیازهای نسلی و شناخت زبان گفتوگوی مؤثر با مخاطب نوجوان وابسته است؛ مأموریتی که در اتاق فکر تحریریه «رفیق» و تحت هدایت سردبیر آن، شکل گرفته و پرداخته شده است.
مائده نوری، سردبیر برنامه «رفیق»، در جایگاه کسی که هم دغدغه دینی دارد و هم با حساسیتهای نسل نوجوان آشناست، نقشی کلیدی در تبدیل ایدههای کلان برنامه به روایتهایی زنده و جذاب ایفا کرده است. گفتوگوی پیش رو، فرصتی است برای بررسی اینکه چگونه محتوایی دینی میتواند در زبان و ساختاری رسانهای، بدون فاصله گرفتن از عمق و اصالت خود، با نسل نوجوان ارتباطی دوسویه برقرار کند؛ چگونه انتخاب موضوعاتی، چون اعتکاف نوجوانان، طراحی خط روایی «نوجوان و مسجد»، و پرداختن به تجربیات زیسته از دل مساجد واقعی، محصول فرآیندی دقیق در تحریریه بوده که هم نیاز مخاطب را در نظر داشته و هم اصول تولید حرفهای محتوا را رعایت کرده است.