به گزارش مجله خبری نگار، عصر طلایی تمدن اسلامی، منشأ تحولات گستردهای در جهان اسلام شد. افزون بر رشد چشمگیر و برقآسای علمی که در پرتو تعالیم و راهبردهای دین مبین اسلام رقم خورد، مسلمانان با بهرهگیری از آموزههای شرع انور، ساختارهای مدنی خود را نیز، به شکلی بسیار مؤثر و گسترده ارتقا بخشیدند و چهرهای نوین و پیشرفته از چنین ساختارهایی را در معرض دید جهانیان گذاشتند. این ساختارها چنان مستحکم بود که با وجود بروز جنگهای داخلی میان اُمرای مسلمان در مشرق و مغرب اسلامی، آسیبی به آنها وارد نشد و روند رو به رشدی را که آغاز شدهبود، متوقف نکرد. این فضای استثنایی، بیش از هر چیز، باعث رهاسازی پتانسیل علمی و هوشی ایرانیان شد و آنها که برای قرنها، از تساوی مربوط به آموزش محروم و شاهد هرز رفتن استعدادهای خدادادی فرزندانشان در نظام خشک و طبقاتی ساسانی بودند، حالا هیچ مانعی را فراروی پیشرفتهای علمی خود نمیدیدند و به این ترتیب، عنصر ایرانی، به احتمال زیاد، بیشترین بهره را از نگرش دین مبین اسلام به مقوله دانش و دانشاندوزی بُرد.