آنچه در میان قاعدین سینمای واقعی مطرح است، تلاش برای ساختن فیلمهایی مبتنی بر «خاطرات شخصی» است نه واقعیتهای جامعه. اما به ناگهان چه اتفاقی میافتد که همین جریان با سردست گرفتن «مردم» و با شعار «مردم» به مخالفت با فیلمهای پرطرفدار میپردازند؟
به گزارش سوره سینما، این عبارت «شما ایدئولوژیک حرف میزنید» به خیلی جاها سرایت کرده است. در دانشگاه حضرت استاد در صورت اشارت مقاله به کتب دینی و رفرنس دانشجو به این متون میگوید: «آقا علمی حرف بزنید، اینقدر ایدئولوژیک نباشید». در سیاست هم ایضا. در اقتصاد هم وقتی از «قرضالحسنه» و «خمس» و «زکات» حرف به میان میآید همین قصه است. در هنر و سینما هم بیچاره کردهاند«کارگردانهای واقعیساز» را از بس گفتهاند: «فلان کارگردان ایدئولوژیک فیلم میسازد».
اصلا کسی میداند ایدئولوژی چیست؟ آیا «ایدئولوژی» صرفاً چماق است برای بیاعتبار کردن آنچه در واقعیت هست و اعتبار بخشیدن به آنچه فقط در عوالم روشنفکری یافت میشود؟ این لفظ چرا از دهه ۵۰ به دهه۹۰ منتقل شده است و برخی هنوز در گیر و دار انتخاب نوع «چپ بودن» هستند؟