«دختر» نه آن وسواس «یه حبه قند» را در اجرا دارد و نه از آن فرم رادیکالی «امروز» در تعربف داستانش بهره میبرد.
سوره سینما – حسین ساعیمنش : در نگاه اول چنین به نظر میرسد که میرکریمی در فیلم جدید خود، نسبت به فیلم قبلیاش قصد قصهگویی دارد. «دختر» در لحظات اول خیلی عجیب و غریب به نظر نمیرسد (برعکس «امروز») و با ترسیم موقعیت و معرفی شخصیت دختر داستان به نظر میرسد که متعارفتر شده. اما این به هیچ وجه مزیت فیلم نیست. آن چه باعث میشود «دختر» نسبت به فیلمهای اخیر میرکریمی، در عین قصهگوتر بودن، بدتر باشد، پراکندهگویی آن است: فیلم با یک جمع نسبتا پرتعداد دخترانه شروع میشود و این را مقدمهای میکند برای پرداختن به قصه مسافرت بدون اجازه دختر و نمایش رابطه دختر و پدرش.
