بیانیه اخیر شماری از مسئولان سالهای طولانی اقتصادی درباره لزوم تغییر پارادایم حکمرانی در حالی منتشر شده است که آنها، خود عامل وضع موجود هستند
جوان آنلاین: «تغییر پارادایم واقعی» گسستن از همان مسیری است که معماران بیانیه موسوم به تغییر پارادایم حاکم بر نظام حکمرانی برای برونرفت از بحران ترسیم کردهاند، نه بازگشت به آن. نامهای که این روزها با عنوان «بیانیه تغییر پارادایم حکمرانی» از سوی گروهی از چهرههای سرشناس اقتصادی منتشر شده است، در ظاهر ندای تحولخواهی و ملیگرایی سر میدهد، اما وقتی پای بررسی دقیقتر به میان میآید، ردپای همان تفکری را میبینیم که طی چهار دهه گذشته، مدیریت سیاستگذاری و برنامهریزی کشور را در اختیار داشته و نتیجهاش، اقتصادی است که امروز با آن دستبهگریبانیم. نامه پر از جملات امیدبخش و شستهرفته است، اما پرسش اصلی این است که اگر تغییری لازم باشد، آیا نباید از همان ساختار و نگرشی آغاز شود که وضع موجود را ساخت؟!
بیانیهای که تحت عنوان «ضرورت تضمین امنیت، ثبات و توسعه ایران» منتشر شد، در نگاه اول، حرفهای منطقی و ملیگرایانهای دارد: دعوت به انسجام داخلی، بازنگری در سیاست خارجی، مبارزه با فساد و حرکت به سوی شایستهسالاری، اما آنچه در این میان مغفول میماند، نگاهی نقادانه به کارنامه کسانی است که این توصیهها را مطرح میکنند؛ کسانی که نه صرفاً ناظر، بلکه معمار و بازیگر اصلی اقتصاد کشورمان طی چهار دهه اخیر بودهاند.
وقتی از تغییر پارادایم سخن میگوییم، یعنی دگرگونکردن منطق، زاویه نگاه و مدل تصمیمگیری حاکم بر یک کشور، اما پرسش بنیادین این است که کدام پارادایم؟ مگر اقتصاد ایران عزیزمان طی دهههای گذشته جز با همان تفکر و نگرشی اداره شده است که امضاکنندگان این بیانیه در تدوین و اجرای آن نقش اساسی داشتهاند؟
نگاهی به سوابق و نقشآفرینیها