به گزارش مجله خبری نگار، نوشتن درباره از دست دادن یک عزیز و سوگواری برای او یکی از موضوعاتی است که اهل قلم اگر دل و دماغش را داشته باشند، حتی شده در قالب چند جمله یا چند بیت آن را ثبت میکنند؛ شاعران بزرگ ادبیات فارسی مانند فردوسی، خاقانی، مولانا و… هم در لابهلای اشعارشان از تجربه سوگ عزیزانشان و اندوه از دست دادن آنها گفتهاند که بسیار تاثیرگذار است؛ برای نمونه، فردوسی در شاهنامه در مرگ پسر ۳۷ سالهاش اینطور سوگواری میکند: «مرا بود نوبت برفت آن جوان/ ز دردش منم، چون تن بیروان/ مگر همرهان جوان یافتی/ که از پیش من تیز بشتافتی/ جوان را چو شد سال بر سیوهفت/ نه بر آرزو یافت گیتی برفت». یا وقتی خاقانی در قصیده مشهور خود در سوگ فرزند جوانش، رشیدالدین میسراید: «صبحگاهی سر خوناب جگر بگشایید/ ژاله صبحدم از نرگستر بگشایید»، دل مخاطب به درد میآید.