شاید کمتر کسی بداند که حضور سرمایهگذار خارجی در فیلمهای ایرانی برگزیدهی کن اصلاً اتفاق جدیدی نیست. چنانکه در طول تمام ادوار جشنوارهی کن، از میان ده فیلم ایرانی که در بخش مسابقهی اصلی این جشنواره پذیرفته شدهاند، ۹ فیلم تولید مشترک ایران با کشورهای اروپایی و بیش از همه، تولید مشترک با خود فرانسه بودهاند.
سوره سینما: شهر ساحلی کن، جشنواره کن، معبد سینما و رژهی بتهای سینمایی، قدم زدن روی فرش قرمز، فلاش دوربین عکاسانی از سراسر جهان، فیلم های خوب، بد، ضعیف؛ سینماگرانی از دور و نزدیک و از ایران یک «فروشنده». فروشندهای که مشتری های دست به نقدی هم پیدا کرد و برای اولین بار بالاترین افتخار بازیگری و فیلمنامهنویسی در سینمای ایران را برای شهاب حسینی و اصغر فرهادی به ارمغان آورد و موجبات تبریک و تحسین غالب رسانهها را فراهم کرد.
البته همیشه جایزه گرفتن از کن و اسکار اتفاق مهمی در ایران بوده است. جوایزی که معمولاً روی مسیر تولیدات سالهای آتی سینمای ایران تاثیر مستقیم داشته، و به قول خود فرهادی، حداقل بخشی از مردم ایران را خوشحال کرده و احتمالا بخش دیگری را هم چندان خشنود نخواهد کرد. البته واکنشهای متفاوت در این مورد، فقط محدود به مردم عادی نیست. چنانکه ادبیات متفاوت سخنگوی وزارت ارشاد و رئیس سازمان سینمایی در تبریک و تحلیل جایزهی فرهادی و شیوهی اکران آن، خود حکایت از تلقیهای متفاوت نسبت به این جایزه حتی در ساختمان بهارستان دارد.