مواجهه نادرست جشنواره فجر در طول تاریخ سیوچهار ساله خود با آثار تولید شده در ژانر کمدی در کوچ کارگردانان مطرح از کمدیسازی به گونههای دیگر فیلمسازی و حتی استمرارشان در ساخت آثار تلخ اجتماعی نقش بسزایی داشته است.
سوره سینما: جشنواره فیلم فجر با آنکه در طول سیچهار سال گذشته هیچگاه از سیاستی واحد پیروی نکرده و با تغییر هر دولت و هر دبیر روش و منشی جدید اختیار کرده، اما بازهم یکی از تاثیرگذارترین اتفاقات در روند جریانات مختلف سینمای ایران در طول سه دهه گذشته به حساب میآمده است. حالا اما سوال این است که جشنواره فیلم فجر در ادوار مختلف خود چه برخوردی با فیلمهای ژانر کمدی به عنوان پرمخاطب و پرتعدادترین آثار سینمایی پس از انقلاب داشته است؟
به گزارش سوره سینما، رسیدن به پاسخ این سوال با یک مرور ساده در ادوار مختلف جشنواره فیلم فجر به راحتی قابل دستیابیست. جشنواره فجر در طول سیوچهار دوره برگزاری خود تنها سه فیلم کمدی را به عنوان فیلم برترخود برگزیده است. یکبار در سال پایانی دهه شصت، درنهمین دوره جشنواره، جایزه بهترین فیلم و فیلمنامه به «اپارتمان شماره ۱۳» یداله صمدی تعلق گرفت. یکبار دیگر در ابتدای دهه هشتاد و در سال ۸۲، جایزه بهترین فیلم بیست و دومین جشنواره فجر نصیب «مهمان مامان» داریوش مهرجویی شد و در سومین مرتبه، یک دهه پس از «مهمان مامان»، در سی و دومین دوره از جشنواره، بهروز افخمی سیمرغ بهترین فیلم و فیلمنامه جشنواره را با «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» به خانه برد تا سهم ژانر کمدی در جایزه اصلی جشنواره تنها یک سیمرغ در هر دهه باشد.