آنچه «سی و پنجمین نشست هماهنگی ارکان اطلاعرسانی دولت» نامیده میشود، شنبه ۲۵مردادماه با حضور معاون رئیسجمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور برگزار شد
جوان آنلاین: آنچه «سی و پنجمین نشست هماهنگی ارکان اطلاعرسانی دولت» نامیده میشود، شنبه ۲۵مردادماه با حضور معاون رئیسجمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور برگزار شد، این نشست اگرچه به ظاهر فرصتی برای تبیین اقدامات دولت چهاردهم با استناد به شاخصهای کلان در یک سال گذشته محسوب میشد، در عمل تصویری روشن از ضعفها و محدودیتهای اطلاعرسانی این سازمان ارائه کرد. رویدادی که میتوانست نقطه عطفی در مسیر شفافیت و تعامل با رسانه و افکار عمومی باشد، اما بیش از آنکه محملی برای پاسخگویی و انتشار اطلاعات باشد، به دورهمی محدود میان مدیران و همفکران تبدیل شد. سخنرانی معاون رئیسجمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه، با تمرکز بر پروژههای عمرانی و طرحهای پیشران، بار دیگر نشان داد نگاه غالب در این سازمان هنوز سنتی و بسته است؛ نگاهی که دادهها را برای ارائه به جمع محدودی از مسئولان آماده میکند و نه برای تحلیل مستقل عمومی.
یکی از مشکلات اساسی، فقدان تعامل واقعی با رسانهها بود. حضور چند مدیر رسانهای و دستاندرکار اطلاعرسانی اگرچه ظاهراً نشانه تلاش برای شفافیت است، اما واقعیت این است که سازمان برنامه و بودجه فاقد راهبرد مدون و حرفهای برای ارتباط مستمر و دوسویه با افکار عمومی است. دادهها و شاخصهای کلان، حتی اگر موجود باشند، پیش از نشست در دسترس رسانهها و تحلیلگران قرار نگرفته بود و این محدودیت باعث شد نشست بیشتر شبیه جلسه داخلی مدیران شود تا فضایی برای اطلاعرسانی عمومی و تحلیل مستقل.
در حوزه تخصصی نیز ضعفها مشهود است. پروژههای عمرانی و طرحهای کلان که در یک سال گذشته در دستور کار بودهاند، از نظر شفافیت در دسترس عموم نیستند. گزارشها و دادههای مرتبط با روند پیشرفت، تخصیص بودجه و زمانبندی پروژهها نه در سایت رسمی سازمان و نه در قالب گزارشهای قابل استناد رسانهای منتشر نمیشوند و این موجب میشود تحلیلگران اقتصادی و کارشناسان نتوانند تصویر واقعی از اثرگذاری پروژهها بر اقتصاد کلان و زندگی مردم ارائه کنند. این خلأها نشان میدهد، سازمان برنامه و بودجه در اطلاعرسانی، هنوز محدود به گزارشهای داخلی و یکسویه است و جریان آزاد و شفاف اطلاعات برقرار نشده است.
مشکل دیگر نشست، تمرکز صرف بر دستاوردهای کمی و نادیده گرفتن تحلیل کیفیتی اقدامات بود. ارائه شاخصها و آمار بدون توضیح درباره چالشها، موانع اجرایی، نقاط قوت و ضعف سیاستها، گزارش سازمان را نیمهکاره و یکطرفه جلوه میدهد. در شرایطی که افکار عمومی و رسانهها به تحلیل دقیق و دادهمحور نیاز دارند، ارائه صرفاً دستاوردهای عددی نه تنها شفافیت ایجاد نمیکند، بلکه بیاعتمادی را افزایش میدهد.