کافیست کارنامه مجلات سینمایی منتشر شده در سی و چند سال بعد از انقلاب اسلامی را مرور کنیم تا دریابیم چرا علیرغم انتشار بسیاری از مجلات پرمخاطب تر در دهه های مختلف، این مجله جزو معدود نشریات سینمایی بود که توانست به حیات خود امتداد دهد؟
به گزارش سوره سینما، میزگرد هفته اخیر «هفت» که پیرامون بررسی معضلات جریان نقد در سینمای ایران بود بیش از هر چیز دیگر از این حیث مورد توجه قرار گرفت که در آن هم مسعود فراستی به عنوان یکی از منتقدان و هم بهروز افخمی به عنوان یک فیلمساز و البته مجری «هفـت» به انتقاد از مجله ای سینمایی پرداختند که در دهه شصت و به هنگام حضور معماران سینمای گلخانه ای بر مصدر مدیریت سینما، تا توانسته بود مبلغ نوعی سینمای شبهروشنفکرانه شده بود که آن آقایان معمار(!) به تبیین آن می پرداختند.
آنچه فراستی و افخمی از آن سخن گفتند چیز جدیدی نبود و تقریبا تمامی سینماگران و مخاطبانی که آرشیو این مجله را در دسترس دارند می توانند دریابند که مجله موردنظر تا چه حد سعی در تکفیر سینمای مخاطب پسند قهرمان محور داشت و همین مجله تا چه حد در همکاری و تعامل مستقیم با مدیران سینمایی وقت، می کوشید سینمای نمادگرایانه شاعرانه ضدمخاطب را ترویج دهد.