مناظره میان داگلاس ماری و دیو اسمیت بهعنوان دو چهره مشهور دو طیف جنگطلب و انزواطلب، شکاف سیاسی بزرگی را میان جناح راست در آمریکا نشان داد. جنگطلبان قدرت بسیار بیشتری در کنگره، سنا و قوه مجریه دارند، بااینحال تعداد انزواطلبان (اولویت با آمریکا است) بسیار بیشتر است. مهرههای صهیونیستی میگویند که نباید تریبون بزرگی به مخالفان اسرائیل داده شود. دور جدید این جنگ داخلی، در ظاهر به نفع دیو اسمیت تمام شد، اما قدرت و ثروت، در اختیار گروهی است که حتی در شکست هم به پیروزی میرسد.
در بخش اول پرونده اشاره داشتیم که صهیونیستها برای نفوذ میان محافظهکاران، راستگرایان و افراد ضد سیستم، باید تاکتیکهای متفاوتی را اتخاذ میکردند. باتوجه به اینکه نیمه جمهوریخواه آمریکا، پایینترین میزان اعتماد را به رسانههای جریان اصلی، شبکههای خبری و مراجع لیبرال دارد، آنها روی به تاسیس و یا حمایت در سایه رسانههای راوی سیاستهای محافظهکارانه شدند. وبسایت خبری برایتبارت و پلتفرم اینفلوئنسری دیلی وایر دو نمونه از این رسانهها هستند.
بااینحال، صهیونیستها به آلترنتیو مدیا بسنده نکردند و حتی پلتفرم دیلی وایر، استعدادهایی که محافظهکار هستند را به استخدام خود درآورده و استودیو و تیم پادکستسازی در اختیار آنها قرار میدهد. در بخش دوم اشاره شد که گروهی دیگر تروجانهای صهیونیست، بهعنوان اینفلوئنسرهای مستقل فعالیت کرده و با همسو نشان دادن خود با غالب مواضع محافظهکاران، اعتماد این افراد را جلب کردند.