در حال حاضر، از بین 2.5 میلیون نفر که در بخش صنایع دستی به نوعی فعالیت دارند، حدود نیمی از آنان ساماندهی نشدهاند که این امر میتواند با توجه به لزوم شناسنامهدار بودن محصولات، از اهمیت بالایی برخوردار باشد.
یکی از بهترین مصادیق درونزایی اقتصادی، نشاط اقتصادی، کارآفرینی سبز، فعال کردن ظرفیتهای پنهان و مغفول، تبدیل داراییهای فرهنگی و اندوختههای هویتی به ثروت و دیگر مفاهیمی از این دست، بخش صنایع دستی است که حالا با تسهیلگری دولت در اعطای مجوزها و گسترش فعالیت آن، ضمن ایجاد بیش از ۱۸۰ هزار شغل طی دو سال، به عدد ۹ هزار میلیاردی در گردش سالانه مالی رسیده است و در بخش صادرات نیز بیشتر از ۴۱۵ میلیون دلار ارزش خلق کرده است که البته با توجه به پتانسیل بالای ایران در صنایع دستی و قرارگیری در بین سه کشور برتر جهان، هنوز تا نقطه مطلوب فاصلۀ معناداری وجود دارد.
در این بین، برای توسعۀ اقتصادی هنر و صنایع دستی چند نکتۀ مهم وجود دارد که شاید یکی از مهمترین آنها ساماندهی فعالان این بخش است.