یک متخصص فیزیولوژی ورزشی میگوید: ما با نسلی مواجهیم که از لحاظ فیزیکی شکنندهتر، از لحاظ روانی مضطربتر و از نظر تعامل اجتماعی منزویتر رشد میکند.
به گزارش مجله خبری نگار،در روزگاری نهچندان دور، کودکان در کوچهها، حیاط خانه و زمینهای فوتبال محلی ساعتها میدویدند و بازی میکردند. امروز، اما دنیای کودکی در بسیاری از خانهها پشت صفحه موبایل و تبلت و کنسول بازی محدود شده است. کاهش چشمگیر تحرک در میان کودکان ایرانی به مرحلهای رسیده که کارشناسان از آن با عنوان «اپیدمی خاموش بیتحرکی» یاد میکنند؛ اپیدمیای که اگر جدی گرفته نشود، زمینهساز بحرانهای گسترده جسمی و روانی در نسل آینده خواهد بود.