
به گزارش مجله خبری نگار/خراسان: اگرچه مناقبخوانی در ایران دارای سابقهای طولانی است؛ اما باید پذیرفت که این هنر نیز مانند بسیاری از آثار دیگر فرهنگی، هنری و باستانی ما در سراشیبی تند نابودی قرار گرفته است. در کشاکش توفان غفلت برخی مسئولان از این هنر، درگذشت هر یک از مناقبخوانان سالخورده ضربهای سنگین بر پیکره این درخت تناور به شمار میآید و اگر فکری نشود از این درخت و زمین بارور چیزی جز بیابانی لمیزرع باقی نمیماند. این بیمهریها در حالی رخ میدهد که در همین روزها و سالها، مناقبخوانی در کشورهایی ازجمله پاکستان، هندوستان و بخشهایی از افغانستان در حال بالندگی است. به مناسبت انتشار آلبوم فاخر «مناقبخوانی در ایران» با هوشنگ جاوید درباره تاریخچه و دلایل ناخوشاحوالی این هنر در روزگار کنونی گفتگو کردهایم.
