به گزارش مجله خبری نگار، واقعیتش این است که وضع موسیقی پاپیولار و مردمی ما خوب نیست. سطح نازل ترانهها در کنار تنظیمهای سلیقهای و مندرآوردی و ملودیهای نهچندان زیبا عملا موسیقی را به کالایی یکبارمصرف و فستفودی بدل کرده است ولی پیش از این ما هم بهاری داشتیم و حداقل در حوزه موسیقی پاپ در دهه ۷۰ کیفیت کارهای ارائهشده در بازار موسیقی و ترانه بسیار بالا بود. حمید حامی، خشایار اعتمادی، حسین زمان، شادمهر عقیلی، محمد اصفهانی، مانی رهنما، نیما مسیحا، قاسم افشار، حمید غلامعلی و… خوانندگانی بودند که اگرچه شباهت صدایشان به طلایهداران موسیقی عوامپسند انکارشدنی نبود، ولی آنقدر خوب روی صحنه و در استودیو حاضر میشدند که دل مخاطبان خود را میربودند و موسیقی ما را از دلمردگی نجات میدادند. سالنهای کنسرت پر بود و بهترین نوازندهها در بندهای مختلف ساز میزدند؛ کمکم جامعه داشت برای شنیدن صداهای نو آماده میشد و موسیقی در ژانرهای گوناگونش فرصت عرض اندام پیدا میکرد. اواخر دهه ۷۰ را میتوان دوران طلایی موزیک پاپ نام نهاد، چون با نگاهی به کیفیت تولیداتی که در آن سالها به سرانجام رسیده بدون درنگ درمییابیم که حجم آثار شنیدنی آنقدر زیاد است که ذکر آنها در این مجال مهیا نیست. سوای خاطرهبازی با حال و هوای موسیقی کشور در آن روزها باید به این پرسش پاسخ داد که در حال حاضر چه عاقبتی نصیب خوانندگان و هنرمندان شاخص آن دهه شده است؟