سیدجمال ساداتیان، ابوالحسن داودی و فریدون جیرانی بر ضرورت تقویت دیپلماسی فرهنگی و سینمایی از طریق برگزاری جشنواره جهانی فیلم فجر سخن گفتند.
سوره سینما – تینا جلالی : سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر هم درهوای مطبوع و دلپذیر اردیبهشت به ایستگاه پایانی خود رسید؛ این سومین دوره ای بود که این رویداد به صورت مجزا تجربه می شد. دوره ای که قطعا، با آزمون و خطاهای زیادی سپری شد؛ اما استراتژی مناسب و سیاست گذاری این جشنواره با کشف ظرفیت های بالقوه و توسعه مناسبات می تواند آینده روشن تری را برای آن رقم بزند.
حرف بسیاری است که این جشنواره در ابتدای مسیر آن هم در قد و قواره کوچک بتواند جا پای بسیاری از فستیوال های معتبر و مهم جهانی بگذارد. چهره ای که ما امسال از جشنواره جهانی شاهد بودیم نماد یک وحدت و انسجام میان همه نوع طیف از اهالی سینما بود. انگار سینماگران خود را برگزار کننده، میزبان و متولی این مراسم می دانستند؛ از بازدید اقشار مختلف تا برگزاری سه بزرگداشت برای عباس کیارستمی و حضور خانوادههای شهدای مدافع حرم، نمایش نسخه مرمت شده فیلمها همچون «آشوب» کوروساوا، نمایش فیلم های مربوط به بحران در خاورمیانه، برگزاری کلاسهای دارالفنون و…بخشهای مختلف این رویداد بین المللی بود.