زمانی که از سینما صحبت می کنیم وجه «صنعتی» و «تجاری» آن را نمی توان نادیده گرفت، هر چند هر دو بعد آن در ایران ضعیف هستند و نمی توان از سینمای ایران صحبت کرد و به آن وجه «صنعتی» و حتی «حرفه ای» داد.
سوره سینما – محمدعلی حیدری : جشنواره های موضوعی معمولا کارکردهایی محدود و مشخص دارند. نمی توان از این جشنواره ها انتظار دربرگیرندگی عمومی و اقبال اقشار مختلف داشت. جشنواره فیلم و عکس صنعتی نیز به این دسته از جشنواره ها تعلق می گیرد. هر چند به دلیل پوشش خبری و اطلاع رسانی مناسب، فراتر از یک جشنواره خاص با موضوعی ویژه مورد توجه اهالی رسانه قرار گرفته است. اگر به این جشنواره نه فقط به عنوان یک محمل برای معرفی یک ارگان و تبلیغ درباره آن نگاه کنیم و بخواهیم از تاثیر مثبت آن بر سینمای ایران صحبت کنیم، بحث جدی تر و دشوارتر خواهد شد.
زمانی که از سینما صحبت می کنیم وجه «صنعتی» و «تجاری» آن را نمی توان نادیده گرفت، هر چند هر دو بعد آن در ایران ضعیف هستند و نمی توان از سینمای ایران صحبت کرد و به آن وجه «صنعتی» و حتی «حرفه ای» داد. سینمای ایران با همه دستاوردهای درخشان و استعدادهای یگانه اش، صنعت نیست. با سرمایه و حمایت دولت به حیات خود ادامه می دهد و بخش خصوصی به مفهوم واقعی کلمه در آن وجود ندارد. پس پرده بسیاری از شرکت ها و موسسات خصوصی در این سینما، نهادها و ارگانها هستند. با توجه به این ابعاد، جشنواره فیلم و عکس «صنعتی» قرار است وجوهی از صنعت را به سینما بیاورد یا بین هنر هفتم و صنعت ارتباط برقرار کند. این موضوع و هدف، فی نفسه قابل ارزش است. اما باید دید چه راهکارهایی در این زمینه وجود دارد که این روند را تسریع می کند. جشنواره فیلم و عکس صنعتی، می تواند بستری برای معرفی دستاوردهای صنعت ایران باشد. اما این بستر نباید از معیارهای هنری دور شود، نباید متظاهرانه باشد و نباید شکل تصنعی بگیرد.