مسلما قاچاق فیلم صرفا، خسارت به حقوق مادی نیست، بلکه اشاعه و قوت گیری این پدیده، از بین بردن کلیت صنعت سینما را به همراه دارد.
سوره سینما – حامد اکبری : پدیده قاچاق فیلم و محصولات فرهنگی متاسفانه به معضل اساسی و تهدیدکننده در کشور تبدیل شده است. موضوعی که بیش از یک دهه پیرامون آن بحث و بررسی ، ستاد، کمیته و تبصره ارائه شده؛ ولی، همچنان، هر از گاهی شاهد وقوع این پدیده شوم در سطح کشور هستیم. پدیده خطرناک و زیانباری که شرایط سخت و شکننده سینما را دچار ناامنی و مخاطره بیشتری می سازد.
نگاهی به پیشینه این موضوع نشان می دهد که در مقاطع مختلف زمانی و ادوار گوناگون، پاره ایی اقدامات برای مهار و مدیریت این بحران صورت گرفته است. نخستین گردهمایی بزرگ سینماگران در اعتراض به قاچاق فیلمهای سینمایی و محصولات فرهنگی خرداد ۸۶ با سخنرانی تعدادی از هنرمندان و مدیران فرهنگی در مراسمی رسمی صورت گرفته است. در آن گردهمایی پس از سخنان میرکریمی رئیس هیئت مدیره وقت خانه سینما، رضا کیانیان، رسول صدرعاملی، فرهاد توحیدی و رخشان بنیاعتماد، مهندس جعفری جلوه معاون سینمایی وقت وزیر ارشاد هم سخنرانی کرده اند. حتی، امیررضا خادم، نماینده وقت مردم تهران و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، نیز، از دیگر سخنران مراسم اعتراض سینماگران ایرانی به قاچاق فیلمهای سینمایی بود و علیرضا رئیسیان و رویا تیموریان هم لحظاتی درباره این پدیده شوم سخن گفتند. اجرای مراسم را زنده یاد علی معلم به عهده داشت. بیانیه تجمع سینماگران ایرانی در احقاق حق سینمای ایران را هم توسط پرویز پرستویی به عنوان دبیر یازدهمین جشن خانه سینما قرائت شد و ظاهرا، طومار امضاءشده هنرمندان هم به موزه سینما اهدا گردیده است.