مشکل کجاست؟ چرا اکران فیلم های سینمایی در ادوار گوناگون و دولت های مختلف با چالش و مشکلاتی مواجه می شود؟ اگر در قانون معیارهای روشن و و شاخصه های شفافی وجود دارد چرا این معضل برطرف نمی گردد؟
سوره سینما – یزدان عشیری : فهرست بلندی از فیلم های توقیف شده را در هر دولتی می توان نام برد. «فرزند صبح» ، «رستاخیز»، «گزارش یک جشن»، «خانه دختر»، «پریناز»، «سپید و سیاه»، «صدسال به این سال ها»، «آشغال های دوست داشتنی» ، «خیابان های آرام»، «عصبانی نیستم»، «خانه پدری»، «بی خود و بی جهت»،«زمهریر»، «هفت و پنج دقیقه»، «گس»، «آینه های روبرو»، «پوسته»، و … این ها بخشی از فیلم هایی است که در سال های اخیر توقیف شده اند. آن هم فیلم هایی که توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پروانه ساخت دریافت کردهاند. فیلمهای مشکل دار معمولا به سه دسته تقسیم میشوند: « یک دسته آثاری هستند که پروانه نمایش داشته و به دلایلی امکان اکران پیدا نکردهاند، مثل «خانه پدری»، «رستاخیز»، «عصبانی نیستم» و «خانه دختر». یک دسته دیگر فیلمهایی هستند که نتوانستهاند از شوراهای پروانه نمایش و عالی نظارت مجوز نمایش بگیرند مثل «ارادتمند، نازنین، بهاره، تینا» که در هر دو شورا رد شده است. دسته سوم هم آثاری هستند که بدون مجوز ساخته شدهاند. قانون درباره آثاری که بدون مجوز ساخته شدهاند به صراحت اعلام کرده که وزارت ارشاد در قبال آنها هیچگونه مسئولیتی ندارد و افرادی که بدون مجوز فیلم ساختهاند کارشان تخلف محسوب میشود و باید شرایط قانونی را طی میکردند. پس این فیلمها نمیتوانند با دو دسته دیگر برابر باشند، چون فیلمهای آن دو گروهی که اشاره کردم مراحل قانونی را طی کردهاند و طبق نظر شورای پروانه نمایش به دلایل سیاسی و فرهنگی از نمایش آنها جلوگیری به عمل آمده است».
بنابراین، در همه دولت ها و دوره ها شاهد ساخت آثاری هستیم که مشمول توقیف می شوند و صلاحیت های لازم را برای نمایش عمومی اخذ نمی کنند. البته، تعدادی از آثار به تناسب تغییر دولت ها و فضاهای اجتماعی به ناگهان رفع توقیف می شوند و رنگ پرده را می بییند و یا این شانس را پیدا می کنند که از طریق شبکه نمایش خانگی مورد مصرف و استفاده مردم قرار بگیرند.