وقتی کشور ما وارد جنگ شد، سینما، نمایش خانگی و تلویزیون ایران دقیقاً در نقطهای که بیشترین پتانسیل را برای جذب مخاطب در شرایط بحرانی داشت، نشان داد که دچار یک «خلاء ساختاری» بزرگ است.
به گزارش خبرگزاری مهر، وطن امروز نوشت: سریالهای رمضانی مهمترین محصولات نمایشی در جهان عرب هستند که درباره حجم گردش مالی آنها و گستره نفوذشان زیاد صحبت شده است. طبیعتاً در این ماه رمضان هم به این مواد فرهنگی باید توجه بیشتری نسبت به سالهای قبل میشد، چراکه استریمها در جهان عرب روند مصرفی رو به رشدی داشتند و تماشای این آثار در بستر استریمها، به تماشای آنها در تلویزیونها اضافه میشد.
اتفاقاً آمارها هم نشان میدهد که مصرف کلی این محصولات، برخلاف آنچه در چنین نظراتی دیده میشود، نهتنها پایین نیامده، بلکه شاید اندکی بیپس از «پوست شیر») است.
در این میان جای خالی «اکشن ناب» (Action Hero)، یعنی فیلم یا سریالی که تمرکزش روی تعقیب و گریز، هنرهای رزمی، جلوههای ویژه میدانی جذاب و قهرمانمحوری باشد بهشدت حس میشود. مخاطب ایرانی در دوران تنش، به جای دیدن یک درام تلخ خانوادگی که حالش را بدتر کند به ژانری نیاز دارد که به او تخلیه انرژی و هیجان (Catharsis) هدیه دهد.
مخاطب ایرانی در روزهایی که اخبار موشک، پهپاد و تهدیدات نظامی را میشنود، به صورت ناخودآگاه نیاز به دیدن «سیادت، قدرت و پیروزی» روی پرده سینما دارد. سینمای اکشن به مخاطب اجازه میدهد ترسها و اضطرابهای ناشی از دنیای واقعی را در قالب یک داستان مهیج ۲ ساعته تخلیه کند و با حس تخلیه روانی و امنیت از سینما خارج شود. جایگزین کردن این خلأ با کمدیهای لودگی یا درامهای افسردهکننده، پاسخ مناسبی به روانشناسی مخاطبِ خسته و مضطرب امروز نیست.