به گزارش بولتن نیوز، تختی فقط یک نام نیست بلکه کلید واژه ای است که
شنونده را ارجاع میدهد به منش پهلوانی و خصلت های جوانمردانه. فردا چهل و
شش سال از روزی خواهد گذشت که سرایدر هتل آتلانتیک پیکر بیجان قهرمان
المپیک 1956 ملبورن را در اتاق شماره بیست و سه پیدا کرد و از آن زمان
تاکنون مرگ این اسطوره هنوز در پرده ای از راز و ابهام باقی مانده است.
اما آنچه اکنون و طی گذشت این همه سال به مانند نمک روی زخم است، برپایی
مراسمی است که فقط فرصتی میشود تا عده ای گرد هم جمع شوند تا عرض ارادتی
کنند به جهان پهلوان که البته فرصتی هم برای خودنمایی به برخی دست میدهد
تا خودی نشان دهند.
ورزش ایران، کاستی کم ندارد. اینکه نام اکثر ورزشگاه های ما تختی باشد اما
خصلتهای پهلوانی آن مرحوم از یادها فراموش شود، برای ورزش ایران خوب
نیست. برگزاری مراسم سالمرگ برای تختی امری الزامی است اما این مراسم جنبه
نمادین پیدا کرده و چه بسا برای اهالی ورزش تکرار مکررات است.