گروه اجتماعی – سیدمجتبی
نعیمی: طبق
آموزههای دینی ما، نیاز یک جامعهی اسلامی به امر به معروف و نهی از منکر، یک
نیاز استراتژیک است. یعنی بر اساس آیات و روایاتی که به ما رسیده، حیات جامعهی
اسلامی به این بستگی دارد که تا چه میزان در آن جامعه، این اصل رعایت میشود.
به گزارش بولتن نیوز، مسلما
وقتی تکلیف امر به معروف و نهی از منکر بر دوش تکتک مسلمانان سنگینی میکند، این
بار بر دوش دولت اسلامی سنگینتر است. چه اینکه در اصول اندیشهی سیاسی اسلام
صریحا به آن اشاره شده و قانون اساسی ما که برآمده از همین منابع ناب دینیست نیز
دقیقا به آن پرداخته است. البته در سیرهی عملی سیاست اسلامی نیز میتوان به طور
شفاف دید که چگونه پیامبر اعظم (ص) و ائمهی اطهار (ع) به رعایت این اصل پایبند
بوده و چه گواهی بالاتر از اینکه سالار شهیدان عالم، علت قیام خود را برای زنده
نگهداشتن امر به معروف و نهی از منکر اعلام کرده است.
تا
اینجای کار تقریبا همه چیز شسته و رفته بوده و مشکل خاصی به نظر نمیرسد. اما مشکل
وقتی ایجاد میشود که طراحیهای تئوریک اصل امر به معروف و نهی از منکر را در وادی
اجرا بررسی میکنیم. هرچند همان دینی که دستور موکد به رعایت این اصل داده، برای
آمر به معروف و ناهی از منکر شرایطی قائل شده و بیان کرده است که هر کسی نباید
مجری این اصل باشد، اما علیایحال این امکان وجود دارد که از سوی آمران به معروف و
ناهیان از منکر خطایی صورت بپذیرد.