سینمای ایران، با تمرکز اصلی بر ژانرهای درام و کمدی، مدیون تلاشهای پرشور و پرخطر بدلکارانی است که صحنههای مهیج را جان میبخشند. نقش بدلکاران فراتر از اجرای حرکات نمایشی، به مولفهای حیاتی در فضای بصری و توسعه ژانرهای مختلف تبدیل شده است. در دهههای اولیه سینمای ایران، بدلکاران گاه با عناوینی، چون «کتکخور» یاد میشدند. اما بعد از انقلاب و با ورود ورزشکاران حرفهای و ظهور پیشگامان حرفه بدل، مانند عباس اصانلو و غلامرضا شریفزاده، بدلکاری در سینمای ایران روند حرفهایسازی خود را آغاز کرد. طی دو دهه گذشته و با تاسیس انجمن صنفی بدلکاران و بازیگران، خانه سینما با ایجاد ۶ تیم فعال، گامی برای ساماندهی و حمایت از حقوق این گروه برداشت. با این حال، هنوز نهادهای نظارتی قدرتمندی شکل نگرفتهاند.
پیمان ابدی، با تاسیس اولین گروه منسجم بدلکاری در ایران و ارشا اقدسی با معرفی استانداردهای بینالمللی، تحولاتی بنیادین در این حوزه ایجاد کردند. علیرضا قرهخانی، یکی از اعضای گروه پیمان ابدی و دستیار اول او در بسیاری از آثار مشترک، درباره دوستی دیرینهشان گفت: «این دوستی به دوران کودکیام برمیگردد، اما همکاریام با پیمان در مجموعه تلویزیونی «هشدار برای کبرا ۱۱» آغاز شد.» قرهخانی، متولد سال ۱۳۵۳ و مقیم آلمان از سیزده سالگی، پس از بازگشت پیمان ابدی به ایران، وارد عرصه بدلکاری شد و پس از فوت او، سرپرستی گروه را به عهده گرفت. او همچنین به یاد میآورد: «خطرناکترین کارم پرش از طبقه هفتم در یک فیلم بود که هنوز پخش نشده و نامش را هم فراموش کردهام».
آثار برجستهای، چون «موش»، «ریسمان باز»، «مجنون لیلی»، فیلم تلویزیونی «آغاز یک صدا»، «راه بیپایان» و سریالهای «روز حسرت»، «ترانه مادری»، «هویت» و «خواب زده» از جمله پروژههای بدلکاری او هستند. او به عنوان بدلکار پرویز پرستویی در فیلم «سیزده ۵۹» و همچنین برای هنرمندانی، چون سام درخشانی، پژمان بازغی و شهاب حسینی نیز فعالیت کرده است. فرصتی دست داد تا با علیرضا قرهخانی مرد کهنهکار عرصه بدلکاری در سینما گپی بزنیم.