امام هادی (ع) با بهرهگیری از تهدیدها، فرصتهای بینظیری خلق کردند. تبعید به سامرا که قرار بود نقطه پایان ارتباط امام با مردم باشد، به نقطه آغاز یک شبکه جهانی تبدیل شد.
به گزارش خبرنگار مهر، دوران امامت امام علیبنمحمد الهادی (ع) یکی از پیچیدهترین فصول تاریخ تشیع است. ایشان در سال ۲۱۲ هجری دیده به جهان گشودند و در سن هشت سالگی به مقام امامت رسیدند. دوران ۳۳ ساله امامت ایشان مصادف با خلافت شش تن از خلفای عباسی بود که از میان آنها، متوکل عباسی به دلیل کینهتوزی شدید نسبت به خاندان پیامبر، سختگیرانهترین سیاستها را علیه امام اعمال کرد. انتقال اجباری امام از مدینه به سامرا (پادگان نظامی عباسیان) نه یک دعوت محترمانه، بلکه یک تبعید استراتدادند. این «رسانهی نیایش» در فضایی که آزادی بیان وجود نداشت، کارآمدترین روش برای انتقال مفاهیم ارزشی بود.
امام هادی (ع) با بهرهگیری از تهدیدها، فرصتهای بینظیری خلق کردند. تبعید به سامرا که قرار بود نقطه پایان ارتباط امام با مردم باشد، به نقطه آغاز یک شبکه جهانی تبدیل شد. سیره ایشان به ما میآموزد که در سختترین شرایط سیاسی و فرهنگی، با تکیه بر ابزار دانش، تربیت کادرهای وفادار و ایجاد شبکههای ارتباطی، میتوان نه تنها بقا یافت، بلکه بر جریانهای رقیب پیروز شد. امام هادی (ع) معمار حقیقی آمادگی شیعه برای عصر غیبت بودند و میراث ایشان تا به امروز، چراغ راه هدایت نخبگان و تودههای مردم است.