بازگشت رسانه‌ای به خیابان‌ها که فراموش شده بود

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: حدود سه ماه از پایان جنگ تحمیلی سوم آمریکا و اسرائیل علیه ایران می‌گذرد. آتش‌بس برقرار شده و به تعبیر رهبر معظم انقلاب، «سکوت نظامی» جای صدای انفجارها را گرفته است. خیابان‌هایی که روزی شاهد عبور خودروهای امدادی، آژیرهای پیاپی و اضطراب ناشی از حملات دشمن بودند، امروز به ظاهر به زندگی عادی بازگشته‌اند. مغازه‌ها باز هستند، رفت‌وآمدها جریان دارد و شهر چهره‌ای آرام‌تر از روزهای جنگ به خود گرفته است. اما در میان همه تغییراتی که پس از توقف درگیری‌ها رخ داده، یک پدیده همچنان پهایی است که قرار است تا ابد جنایت بزرگ رژیم صهیونیستی و امریکای جنایتکار را در مدرسه شجره طیبه میناب را با صدایی خاموش فریاد بزند.

سه ماه پس از پایان جنگ، شاید صدای انفجارها خاموش شده باشد، اما صدای میدان همچنان شنیده می‌شود. صدایی که این بار نه از بلندگوها، بلکه از میان دست‌نوشته‌های مردم به گوش می‌رسد؛ دست‌نوشته‌هایی که نشان می‌دهد رسانه هنوز می‌تواند روی یک تکه مقوا متولد شود و تا دورترین نقاط جهان سفر کند.