
یک پژوهشگر گفت: دیپلماسی حقوق کودک، تلاشی است برای ترجمه رنج کودکان به زبان قابل فهم در عرصه بینالمللی. این دیپلماسی میکوشد آنچه در میدان جنگ رخ میدهد، به موضوعی برای گفتوگو باشد.
به گزارش خبرنگار مهر، کودکان این سرزمین، در سکوتی عمیقتر از هر واژهای، بارِ جهان را بر شانههای کوچک خود حمل میکنند؛ کودکانی که جهان را پیش از آنکه آن را بفهمند، با اضطراب، خبر، تصویر و بیم آموختهاند. ایران، برای آنان فقط یک جغرافیا نیست؛ خانهای است که در آن معنا میگیرند، میترسند، میخندند و رویا میبافند. اما وقتی سایه جنگ یا تنش بر این خانه میافتد، کودکی دیگر فقط یک مرحله از زندگی نیست، بلکه به ردن، فرسوده شود.
اگر قرار باشد امید در جایی زاده شود، باید از چشمهای همین کودکان آغاز شود؛ چشمهایی که هنوز، با وجود همه سختیها، به فردا نگاه میکنند. حفظ این نگاه، شاید عمیقترین شکل دفاع از ایران باشد؛ دفاع از آیندهای که هنوز فرصت دارد مهربانتر از امروز باشد.
جانم فدای ایران سربلند…

