این منتقد ادبی گفت: مسعود
کیمیایی همیشه به این موضوع اشاره داشته که سینمایش متأثر از شعر نصرت
رحمانی است و من چند سالی درباره خط و ربط سینمای کیمیایی با شعر زنده و
خیابانی رحمانی تحقیق کردهام. سینمای ایران معمولا متأثر از ادبیات بوده،
در این سینما بر اساس رمانهای «شازده احتجاب»، «اوسنه بابا سبحان»، «بوف
کور» و «شوهر آهوخانم» فیلم ساخته شده، اما برای اولینبار است که شعر روی
سینمای کارگردانی چون کیمیایی اثر داشته است. این تاثیر در واقع یک جامعه
نرینهسالار را نشان میدهد. در فیلمهای کیمیایی، از «قیصر» تا «گوزنها» و
«غزل» این را میتوان دید که یک زن در جامعه فدا میشود.
یونس تراکمه
یکی از این نویسندههایی است که معتقد است انتشار کتاب در کشورهای
فارسیزبان همجوار، مثل افغانستان، راهی است برای مبارزه با ممیزی: «یکی از
راههای مبارزه با سانسور در ایران انتشار کتاب در افغانستان است. ناشران
رسمی افغانستان ممیزی ندارند، کتابهایشان هم بالأخره از ایران سر
درمیآورد.»