در این گزارش، از آغاز جشنواره و روند شکلگیریاش، تا تغییر دبیران و کیفیت هر دوره را مرور میکنیم؛ از سالهایی که در سایه سیاهنمایی قرار گرفت تا روزگار پرحاشیهای که شهاب حسینی هم معترض بود و حالا، آیندهای که شاید با حضور شعیبی نفسی تازه بگیرد.
تولد یک رویداد؛ جشنوارهای برای جوانان
جشنواره فیلم کوتاه تهران در اوایل دهه ۶۰ و زیر چتر «انجمن سینمای جوانان ایران» متولد شد. انجمنی که از اواخر دهه ۵۰ با هدف آموزش و پرورش استعدادهای تازه شکل گرفته بود و به مرور به مهمترین نهاد آموزشی غیرآکادمیک سینما بدل شد. جشنواره در ابتدا بخش کوچکی از جشنواره فیلم فجر بود؛ بخشی برای نمایش آثار ۸ و ۱۶ میلیمتری، اما خیلی زود جایگاه مستقل خود را پیدا کرد و از دهه ۷۰ به بعد بهعنوان یک رویداد بینالمللی تثبیت شد.
آنچه این جشنواره را از ابتدا ویژه میکرد، ترکیب «جوانی» و «تجربهگرایی» بود. برخلاف جشنوارههای بزرگ که اغلب به فیلمهای حرفهای و پرهزینه میپرداختند، جشنواره تهران محل حضور فیلمسازانی شد که اولین بار پشت دوربین میایستادند.