چندی پیش نمایشگاه خیریه ای در خانه هنرمندان ایران برگزار شد و عواید
حاصل از فروش آن به امور خیریه و بیماران سرطانی اختصاص یافته بود ولی
هنرمند این آثار مدعی شد که خانه هنرمندان هزینه برگزاری این نمایشگاه را
مطالبه کرده است.
مجید سرسنگی مدیرعامل خانه هنرمندان در گفتگویی درباره همراهی این مرکز با هنرمندانی که برنامه های خیریه اجرا
می کنند، توضیح داد: در طول سال تعداد زیادی نمایشگاه در خانه هنرمندان
ایران برگزار می کنیم که بخشی از هزینه های خانه هنرمندان نیز از محل
درآمدهای این برنامه ها حاصل شود، با این وجود ما به نمایشگاه های خیریه
تخفیف می دهیم به طوری که اگر برای هر نمایشگاه حدود 30 درصد هزینه به خانه
هنرمندان تعلق می گیرد، برای برنامه های خیریه 15 درصد هزینه را در نظر
گرفته ایم و به این ترتیب این تخفیف برای نمایشگاه های خیریه منظور می شود.
سرسنگی
تصریح کرد: از سوی دیگر، کسی که قرار است کار خیریه انجام دهد طبیعتاً
باید از جیب خودش هزینه کند نه از جیب دیگران. ضمن این که ما در طول سال
حدود 25 برنامه خیریه در خانه هنرمندان داریم که اگر قرار باشد، همه برنامه
ها را به شکل کاملاً خیریه برگزار کنیم، منصفانه نخواهد بود زیرا درست
نیست برای انجام کار خیر از جیب دیگران هزینه کنیم.
مدیرعامل خانه
هنرمندان در پایان یادآور شد: آثار هنرمندی که نسبت به این موضوع گلایه
داشته است از نظر کیفی در اندازه ای نبود که امکان برگزاری در خانه
هنرمندان را داشته باشد، اما چون بحث نمایشگاه خیریه بود، این نمایشگاه را
با همه کاستی هایش پذیرفتیم و همچنین 15 درصد نیز از سهم خانه هنرمندان به
دلیل خیریه بودن آن کاستیم، دیگر چه باید می کردیم که نکرده ایم.
کاوه مرحمتی در
گفتگویی درباره این نمایش که اجرای خود را از 7 دی ماه در
تماشاخانه «سه نقطه» آغاز کرده و احتمالا تا پایان دی روی صحنه خواهد بود،
گفت: نمایشنامه «کمد دیواری» نوشته کیوان میرمحمدی یکی از دوستان من است که
پیش از این چند نمایشنامه وی را نیز خوانده بودم اما مساله ای که بیشتر از
همه من را به اجرای این نمایشنامه ترغیب کرد طنز نرم و زیرپوستی بود که در
لایه های زیرین اثر جریان داشت.
وی ادامه داد: موضوع مورد توجه در
نمایش «کمد دیواری» بیهودگیای است که این روزها در جنس و کیفیت روابط
انسانی وجود دارد. این مساله علاوه بر زندگی خانوادگی در روابط بیرون از
منزل و حتی در خیابان هم قابل پیگیری است و آدم ها معمولا سر موضوعات بی
اهمیت و بیهوده با یکدیگر درگیر میشوند. انگار مردم جامعه ما یک عصبانیت
دائمی نسبت به هم دارند و در روابط زناشویی هم چون دیگر خجالت و رودربایسی
نسبت به یکدیگر وجود ندارد و رویشان به هم باز شده جنس این عصبانیت شدیدتر
است. در این متن آشکارا به بیهودگی که در این نوع عصبانیت و رفتار
انتقامجویانه ما نسبت به افراد دیگر وجود دارد، پرداخت شده است.
مرحمتی
درباره هدفی که از اجرای این نمایش داشته است، توضیح داد: این نمایش آرش و
نازی زوج جوانی را به تصویر می کشد که سر مسائل ریز و درشت زناشویی شان
بحث و جدل های سخت و سنگینی با هم دارند و امشب شبی است که آنها می خواهند
به مهمانی روند ولی همچنان با هم قهر هستند و سر مواضع شان پافشاری می کنند
اما نازی چیزی برای آرش رو می کند که او را به مرز جنون می برد. اگر
تماشاگر نمایش ما زمانی که از سالن خارج می شود به خودش بگوید خب که چی؟
این همه درگیری و منیت و خودخواهی برای چه چیزی است؟ ما به هدفی که می
خواستیم رسیدیم و ذهن تماشاگر را درگیر کرده ایم.
این کارگردان و
ویدئوآرتیست یادآور شد: متاسفانه این روزها مردم ما از برقراری یک ارتباط
درست و سالم عاجز هستند و البته به نظر می رسد همین فضای مجازی که بسیاری
را درگیر و وابسته به خودش کرده در این مساله بی تاثیر نباشد. چون به این
شکل ما از دیدن عکس العمل فرد روبرویی مان و تاثیری که ممکن است حرف ما بر
وی بگذارد محروم می شویم و همین امر باب قضاوت را برایمان باز می کند.
متاسفانه ما داریم از صبح تا شب با هم حرف می زنیم ولی در برقراری ارتباط
عقیم هستیم. آدم های نمایش ما هم با وجودیکه زیاد با هم حرف می زنند و به
اصطلاح کل کل می کنند در برقراری ارتباط با هم ناموفق هستند در حالی که در
طول نمایش مدام دارند جهان بینی شان را به رخ یکدیگر می کشند.