در فوتبال حرفهای موفقیت و شکست از هم جدا نیستند؛ همان دستی که جام را بالا میبرد، باید مسئولیت ناکامی را هم بپذیرد.
اظهارنظر تازه امیر قلعهنویی پیش از سفر تیم ملی به آنتالیا، شاید مهمترین و امیدوارکنندهترین جملهای باشد که تا امروز از او درباره جام جهانی ۲۰۲۶ شنیدهایم؛ جملهای کوتاه اما تعیینکننده: «اگر بازی تدارکاتی مناسب هم فراهم نشد، دنبال بهانهجویی نیستم.»
فوتبال ایران سالهاست از یک بیماری مزمن رنج میبرد؛ شکستهایی که کمتر کسی مسئولیتشان را میپذیرد و نتایجی که معمولا زیر آوار بهانهها دفن میشوند. گاهی زمین تمرین مقصر است، گاهی برنامه مسابقات، گاهی داوری، گاهی امکانات، گاهی اردوها و گاهی حریفان تدارکاتی. آنقدر در فوتبال ایران برای ناکامی توضیح ساختهایم که اصل ماجرا فراموش شده؛ اینکه مسئولیت نتیجه با چه کسی است؟
