اقتصاد۲۴– بسیاری از اقتصاددانان انحصار در بازارها را معادل زلزلهای هشت ریشتری در بعد جغرافیا میدانند. اتفاقی که در دهههای اخیر بسیاری از بازارهای ایران را گرفتار کرده است. بازار لوازم خانگی که با حضور برندهای کرهای، آلمانی، ترک، ایتالیایی، ژاپنی و … از آخرین بازماندههای بازارهای رقابتی بود، سال ۹۸ با ممنوع اعلام شدن واردات لوازم خانگی و خروج شرکتهای خارجی از خاک کشور به سونامی انحصار دچار شد.
گرچه این سیاست در راستای حمایت از تولید و مصرفکنندگان به اجرا درآمد، اما در این مدت نهتنها بهبودی در کیفیت تولیدات حاصل نشد، بلکه برخی شرکتهای داخلی، بازار را به جولانگاهی برای مانور خود تبدیل کردند و با استفاده از رانتهای موجود به انحصاری بلامنازع دست یافتند. حتی برخی شرکتها با استفاده از اسامی خارجی برای تولیدات خود و پخش شایعاتی در خصوص گرفتن امتیاز برندهای کرهای، سعی در خارجینمایی محصولات خود کردند تا بدین طریق خود را تنها برند خارجی فعال در بازار جا بزنند.
حال با یک بار قدم زدن در خیابان جمهوری یا امینحضور تهران که مهمترین مراکز خرید و فروش لوازم خانگی ایران شناخته میشوند، میتوان به عمق انحصار این شرکتها پی برد. چنانکه از هر ۱۰ مغازه شاید تنها یک فروشگاه در اختیار این برندهای انحصارگرا و رانتیر نباشد.