همه چیز به بهمن ماه سال گذشته برمیگردد، وقتی هنوز سینماها به بلای کرونا مبتلا نشده بودند.
نظرات پس از تماشای فیلم عموما صفر و صدی بود. یعنی یک عده فیلم را دوست داشتند و معتقد بودند در سینمای ایران ساختن چنین فیلمی که بتواند مخاطب را با حال خوش از سالنهای سینما خارج کند به امری غیر متداول در سالهای گذشته تبدیل شده ولی فیلم «جهان با من برقص» این کار را برای مخاطب انجام میدهد و حس زندگی به او میبخشد.