پنل تخصصی فیلم «کامیون» در چهارمین روز جشنواره فیلم سلامت با موضوع مهاجرت در سالن یک پردیس چارسو برگزار شد.
به گزارش سوره سینما به نقل از ستاد خبری جشنواره فیلم سلامت، پنل فیلم «کامیون» با موضوع مهاجرت با حضور کامبوزیا پرتوی کارگردان، نسرین مرادی بازیگر، دکتر حمیدرضا نمازی: پزشک و متخصص اخلاق پزشکی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و دکتر علیرضا منجمی: پزشک و پژوهشگر فلسفه پزشکی، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در سالن یک پردیس چارسو برگزار شد.
دکتر منجمی در این نشست گفت: به نظر می رسد عنوان مهاجرت خیلی برای فیلم کامیون مناسب نیست. بهتر است این گفتگو در مورد موضوعی باشد که به فیلم بتوان آن را ربط داد. فکر کنم تبعید واژه مناسب تری برای فیلم کامیون باشد. تبعید در قانون جزا یک مجازات است ولی در فیلم کامیون انگار که زن ایزدی، برادر شوهر و دختر کوچکش در حال مجازات بودند، بدون این که بدانند. باید بگویم در شرایط کنونی شاید تبعید و مهاجرت برای ما حالتی خودخواسته داشته باشد. با این حال گویش در این فیلم به زبان های مختلف، به جذابیت آن افزوده بود. به نظر می آید مهمترین تم فیلم کامیون، تم همدلی است. این همدلی در بستر گفتگو رخ می دهد و این گفتگو هیچ میانجی خاصی به غیر از زبان ندارد. وقتی در آخر فیلم به زبان فارسی صحبت می شود، انگار ما فراموش می کنیم که شخصیت ها در طی فیلم با چه زبان هایی صحبت می کردند.
در ادامه دکتر نمازی گفت: فیلم کامیون برای من بسیار جذاب بود. تعلیق زبانی در این فیلم بسیار مهم است. افراد در آن در وضعیتی هستند که معلوم نیست متوجه زبان هم می شوند یا نه. حتی وقتی در اشعار حافظ که سالهاست آنها را می خوانیم، درنگ می کنیم، انگار آنها را نمی فهمیم. این نکته در قصه زبان خیلی مهم است. از مورد قصه زبان و نقش آن در مهاجرت که بگذریم، به لحجه می رسیم. در این فیلم مخاطب سوای زبانی که متوجه آن نمی شود، درگیر لحجه است. نقش لحجه در مهاجرت اگر بیشتر از زبان نباشد، کمتر از آن نیست. در ارتباط پزشک و بیمار، توریسم سلامت و … لحجه قصه مهمی است. اگر زبان فارسی ستون فقرات یک کشور مثل ایران و زبان انگلیسی ستون فقرات کشور انگلستان باشد، لحجه ها گوشت و خون این کشورها محسوب می شوند. همزبانی در فیلم کامیون هست ولی انگار نیست. در مورد همدلی هم همینطور است. آقای راننده با خانم ایزدی مدام در گیر و دار است تا فاصله روانی را کم کند و پا را از همدلی متعارفی که از یک راننده امانت دار انتظار داریم، فراتر نهد. اما مراقب است که در این میان پایش نلغزد. توجه کارگردان به قصه شهر بزرگ تهران، در فیلم کامیون نیز بسیار قابل توجه است. راننده کامیون وقتی چشم جستجوگر زن ایزدی در شهر بزرگی مانند تهران می گشت، به او گفت: تهران بی رحم است و دیدن آن برای اول قشنگ است. روی دیگر این جمله یعنی تهران مانند یک دریاست و همانطور که می تواند آدم ها را غرق کند، از آنها می تواند دریا دل بسازد.
نسرین مرادی در بخش دیگری از این نشست گفت: بحث مهاجرت در فیلم کامیون برای شخص من بسیار جذاب بود و همانطور که دکتر منجمی اشاره کرد، شاید بتوان به آن تبعید خود خواسته گفت. مهاجرت و جنگ آسیب بسیار زیادی را به زنان و کودکان یک جامعه می زند. اما همیشه زن ها می توانند در بدترین شرایط یک زندگی بسازند. مثلا در فیلم کامیون حتی پشت کامیون توسط زن ایزدی یک زندگی کوچک ساخته می شود. این یعنی نقش زن در سلامت جامعه خیلی موثر است. در فیلم کامیون، آقای پرتوی به این نقش زنان اشاره پررنگی کرد. او کارگردانی نکته سنج است. اگرچه نقش من در فیلم کامیون بسیار کوتاه بود، ولی برای تجربه بی نظیری رقم خورد.