میان پرچمها و نوحههایی که خیابان کشوردوست را پر کرده، کودکانی ایستادهاند که شاید هنوز معنای بسیاری از واژهها را ندانند، اما عشق به وطن و حس ایستادن را از همین حالا تمرین میکنند.
خبرگزاری مهر- مجله مهر: در ازدحام آدمهایی که برای ادای احترام آمدهاند، میان پرچمها و نوحهها و صداهایی که در خیابان کشوردوست میپیچد، ناگهان چشمم به کودکانی میافتد که شاید هنوز معنای دقیق «شهادت» را ندانند، اما چیزی عمیقتر را زندگی میکنند؛ حسِ تعلق به وطن و ابرمرد کشوردوست.
کودکانی که پرچم بزرگتر از قامتشان را در دست گرفتهاند، با چشمهایی که بیشتر از سنشان میفهمد و با دلهایی که آرامآرام در فضای عشق به وطن، اهلبیت علیهالسلام و قهرمانان این سرزمین شکل میگا آنها را نگه داشته است. بعضیها دست در دست پدر و مادر، آرام به تصاویر شهدای قهرمان نگاه میکنند و بعضی دیگر، بیآنکه چیزی بگویند، فقط به جمعیت خیره میشوند؛ به آدمهایی که برای یک باور کنار هم ایستادهاند.
شاید همین شبهاست که بعضی احساسها در دل کودکان ریشه میگیرد؛ احساس دلتنگی برای آدمهایی که از نزدیک هرگز ندیدهاند، اما نامشان را با احترام شنیدهاند.
نسلی که در میان پرچم، روضه و روایت قهرمانان و ایستادگی بزرگ میشود، احتمالاً وطن را فقط از کتابهای مدرسه یاد نمیگیرد؛ آن را در همین شبها لمس میکند. در خیابانها، در اشک آرام آدمها و در پرچمی که از دستهای کوچکشان پایین نمیآید.