بهنام شریفی: شاید در تاریخ سینمای بعد از انقلاب سعید روستایی تنها کارگردانی باشد که تنها با ساختن دو فیلم بلند به چنین جایگاهی رسیده است. کارگردانی از جنس مردم که هم مردم دوستش دارند و هم صاحبنظران سینما.
فیلمهای او فیلمهایی رئالیستی درباره آدمهای درماندهای است که میخواهند از قفس تنانگی و روزمرگی خود رها شوند اما ناگهان خود را در زندانی بزرگ تر میبینند. آنجایی که ناصر خاکزاد در «متری شیش و نیم» برای لحظاتی آزادی را تجربه میکند و دوباره به سوی پلیسها بازمیگردد، انگار به صورت ناخودآگاه میداند که جامعه زندان بزرگتری را دور او خواهد تنید.